Trichotillomania

اون روزایی که دانشگاه می رفتم، دوره ی کارشناسی یک بار یکی از بچه ها بهم گفت بالاخره ما نفهمیدیم موهای تو تا کجاته.

این طوری بود که از چهارده سالگی عادتی در من به وجود اومده بود به این صورت که موهام رو می کندم. بهله دقیقا به همین راحتی

الان هم در موردش نوشتن برام سخته ولی خب چون اون روزها هیچ کسی نبود که در مورد این وضعیتم چیزی به من بگه می خوام اینجا راجع بهش بنویسم.

اسم علمی این عادت "تریکوتیلومینیا" هست. بعضی افراد ناخن هایشان را می جوند که اون البته یک اسم دیگه ای داره. یک جور هایی ربط به استرس و حالات وسواسی هم داره.

به این صورته که آدم کنترلی نداره روی خودش. من در سیزده سالگس یک دوره بحران هویت و افسردگی رو پشت سر گذاشته بودم که خب البته حل نشده بود کامل. راستش حالا که فکرش رو می کنم آرزو می کنم پدر و مادرم بهم نزدیک تر می بودند. به خصوص پدرم اگه می تونست اون روز باهام حرف بزنه خیلی می تونست موثر باشه. اتفاقا هر دو تحصیل کرده هم هستند مثلا.

دکنر روانشناس و روانپزشکی که پیششون می بردندم هم نمی تونستند من رو مجاب کتتد که این احساسات و حالاتی که من دارم چیه. باور کنید یک سری حس ها هست که نمیشه با یک برچسب افسردگی یا وسواس فکری سر و تهشون رو هم آورد.

آدم در سیزده سالگی خیلی بی پناهه. هنوز استقلال نسبی نداره. با یک حس بدی من رو پیش روانشناس می بردند. یعنی خودم هم خیلی حساس بودم و به خودم سخت می گرفتم.

خلاصه تجربه ی چندان موفقیت آمیزی با این دکتر ها نداشتم. وقتی در چهارده سالگی شروع به مو کندن کردم زمانی بود که از هر چی دکتره بیزار بودم. برای همین هم هیچ وقت در مورد این عادت ازشون چیزی نمی پرسیدم. حالا البته که والدینم می گفتند به دکتر ولی وقتی به زور من به اتاق آنها می رفتم اصلن نمی خواستم در مورد هیچ چیزی از آنها چیزی بپرسم. فکر نمی کردم این عادت یک اسم علمی هم داشته باشد. به حدی رسیده بودم که خودم رو جدا از نوع بشر می دیدم گویا. چون هنوز اختلال روحی روانی که در سیزده سالگی اه سراغم آمد اصلا برایم هضم نشده بود.

خلاصه گذشت و گذشت تا اینکه من در بیست سالگی دانستم که در دنیا فقط من نیستم که اینطورم. در بیست سالگی، قبل از آن و سالها بعد از آن، از عروسی رفتن طفره می رفتم چون نمی تونستم روسریم رو بردارم. چه لباس هایی دلم می خواست بپوشم و مثل هم سن و سالانم برقصم و نمی توانستم.

هر چند که دو سالی هست خیلی از این نظرات تغییر کرده م ولی معتقدم آدم ها در حالت تریکوتیلومینیا موهایشان با آدم های عادی فرق می کند. این موضوع از نظر علمی ثابت نشده ولی کندم مو برای افراد عادی درد داره در حالی که در این حالت پیاز مو کاملا از پوست سر جدا می شود درد هم ندارد.

امیدوارم همه ی نوجوون ها بتونند این ایام رو در رفاه نسبی و با داشتن آگاهی سپری کنند

بوردم در پینترست: https://www.pinterest.com/azimehn/trichotillomania/

چند سال پیش در اینترنت به ویدیویی از یک دختر انگلیسی برخوردم. همین مشکل را داشت. البته این دختر الان یک کانال داره در یوتیوب که ویدیوش رو در مورد ویروس و وضعیت این روز های دنیا بعدا لینک خواهم کرد.

https://www.youtube.com/watch?v=P6vhsY7AsFA

ویدیو زیرنویس انگلیسی هم داره